Cz. XII

Sobota = next. Miłej lekturki. Nieco krótka, ale musiałam zakończyć w tym momencie

Nie odebrała.Poszedł do Hany.

Piotr: Skończyłaś już?

Hana: Tak, idę jeszcze do Łucji.

Piotr: Okey to zadzwoń do mnie kiedy  po Ciebie przyjechać.

Hana: A jedziesz już?

Piotr: Tak, Muszę coś załatwić.

Hana: Dobra jedź ja dam sobie radę.

Piotr: Na pewno?

Hana: Tak, jedź. - Kobieta poszła do córki.

Łucja: Mamo ja chcę już do domu.

Hana: Jutro już stąd wyjdziesz.

Łucja: A Madzia już wyszła.

Hana: Ale Madzia nie miała operacji.

Łucja: A wiesz? Był dzisiaj u mnie Antek

Hana: Tak? To super.

Łucja: I mówił że jego rodzice się wczoraj kłucili.

Hana: Może po prostu głośniej rozmawiali.

Łucja: I ciocia myślała że wujek jest moim tatą.

Hana: To zabawne, bo ty też tak myślałaś.

Łucja: I ciocia kazała wujkowi iść do ciebie

Hana: Na pewno mu się coś przesłyszało.

Łucja: Nie, bo jego tato nie spał w domu.

Hana: Na pewno miał dyżur. 

Łucja: Mamo zostaniesz ze mną na noc.

Hana: Nie mogę.

Łucja: A jutro przyjdziesz?

Hana: Obiecuję, że przyjdę.

Łucja: A idziesz już?

Hana: No niestety tak.

Łucja: Nie Jeszce.

Hana: Zostanę aż nie  zaśniesz.okey?

Łucja: okey

*** 

Emilia: Co ty do cholery robisz? - zapytała jak zobaczyła męża grzebiącego w szafkach.

Piotr: Książeczka zdrowia Antka.

Emilia: Po co ci ona? 

Piotr: Muszę coś sprawdzić. 

Emilia: Na półce w kuchni- pobiegł do kuchni i wziął książeczkę.

Piotr: AB...- spojrzał na Emilię. Oszukałaś mnie.

Emilia: Ty też mnie zdradziłeś. 

Piotr: Wykorzystałaś mnie.

Emilia: Ty też mnie...

Piotr:  Nasze małżeństwo nie ma już  sensu. Jutro przyjdę po resztę rzeczy. Chciałbym się widywać z Antkiem. Będę go odbierał z przedszkola.

Emilia: Dobrze 

Piotr: Nie musisz mu  mówić .

Emilia: Nawet nie miałam zamiaru. 

***

 Hana wróciła do domu i przywiesiła spowrotem na ścianie zdjęcie Piotra. Położyła się spać. Kolejnego dnia poszła do pracy. Dyżur kończyła o 10, a wypis Łucji miał być dopiero o 13. Postanowiła poprosić o pomoc Piotra.

Hana: Hej, pogodiłeś się z żoną?

Piotr: Nie bardzo, a po czym to wywnioskowałaś?

Hana: Nie było Cię u mnie.

Piotr: Spałem w szpitalu

Hana: Dobra. Mam prośbę.

Piotr: Jaką?

Hana: O której kończysz?

Piotr: o 14

Hana:  Świetnie. Weźmiesz Łucje?

Piotr: Jasne.

Hana: To będę na was czekała w domu... Z obiadem...

Piotr: Już się nie mogę doczekać.

Hana: Zrobię coś wyjątkowego

Piotr: Mmm...- wpił się w usta Hany. 

Rafał: Cześć gołąbki.- Piotr szybko oderwał się od Hany.

Hana: Cześć - odpowiedziała zmieszana.

Piotr: No to...

Hana: Do zobaczenia.- odeszła od przyjaciół. 

Rafał: Widzę że przejrzałeś na oczy. 

Piotr: O co Ci chodzi?

Rafał: Od początku was do siebie ciągnęło. A co z Antkiem?

Piotr: Nie jest moim synem, ale go kocham i będę się z nim spotykał... Po rozwodzie.

Rafał: No nareszcie

Piotr: Dzięki

Rafał: Nie ma za co

***

Piotr: Hej Łucja.

Łucja: Hej. Widziałeś gdzieś mame miała po mnie przyjść i jej nie ma.

Piotr: Mama prosiła żebym ja cię odebrał. 

Łucja: Super.

***

Piotr: Hana! Jesteśmy!

Hana: Jestem w kuchni!

Łucja: Mamusia!- dziewczynka wskoczyła mamie na ramiona.

Hana: Cześć kochanie.

Łucja: Chodź Ci pokażę mój pokój.

Hana: Absolutnie - dziewczynka pobiegła do pokoju. Piotr wykorzystał okazję i pocałował Hanę. 

Łucja: No idziesz?- Krzyknęła ze swojego pokoju.

Hana: Nie, wujek nie idzie!

Piotr: Yhy. Chyba coś się przypala.

Hana: Cholera.- Hana schyliła się do piekarnika, a mężczyzna poszedł do pokoju Łucji.

Łucja: Patrz to jest mój tata.- pokazała dziewczynka. Piotr Wziął do ręki fotografię. 

//Piotr, miał zielone oczy// 

spojrzał w stronę kuchni.

// Wyjechał. Tego dnia dowiedziałam się że jestem w ciąży//

Hana: Obiad! Idziecie? - stanęła w drzwiach pokoju i spojrzała na Piotra...

,, Wiesz co jest dobre i miłe w życiu, w tym jakże pogwatmanym życiu, które daje nam radość i szczęście, ból i cierpienie? Wiesz co jest dobre i miłe? Bo ja wiem. To spotkanie kogoś wyjątkowego, kogoś z kim możemy rozmawiać godzinami czy to dzień czy w nocy. To spotkanie kogoś, kto nas wysłucha, zrozumie lub postara się zrozumieć. To osoba, z którą spędzanie każdej chwili daje nam radość i szczęście"